GÖÇ - YATAYDAN DİKEYE (FİNAL)

Aşırı tuza düzenli maruz kalmak görüşümü bulanıklaştırsa da ileride beliren imajın bir kara parçası olduğunu algılayabiliyorum. 

Bu cümleyi söyler söylemez de kara parçasına çıkar çıkmaz aşırı tuza maruz kalma işleminin duracağını fark ediyorum. 

Görünen ufukta bitecek, hatırlanan geçmişte de sürekli olan şeye düzenli denir mi? Deniyosa temiz, kolaymış bu düzenlilik.

Ama denmiyosa, o zaman düzenlilik nedir? Gaye’nin hakikattir dediği mi? 

Öyleyse develerle mi yaşayalım? Yoksa daha da ileri gidip aşkını, acısını, bacısını da dar ağacına mı asalım?

Sorular, sorular, daha çok sorular derken elime gelen çamurumsu yapıyla kulaçlara destek olmakla yükümlü ayaklar bedensel bir devrimle dikelmek dediğimiz hareketi başlatıyorlar. Vücut şok tabii, belirli bir süredir düzenli olarak yatay hareket ettiği için... 

Bak yine düzenli dedim. Ama şu an dikeliyorum. Şu an yaptığım şey düzenli olduğunu iddia ettiğim şeyle tutarlılık göstermiyorsa o şeyin düzenliği olduğunu nasıl iddia edebilirim? Mantıken edemem. Bu durumda mantık alt edilebilir mi? İşte bu güzel bir soru. 

Bir kaç düzensiz cevapla elde ettiğim bilgi parçacıkları ve yeni dikey pozisyonumla adım attığım bu kara parçasında karşımdaki manzara düzenli olarak karşıma çıkan manzara. Bu sefer düzenli diyebilirim çünkü şu ana kadar hep çıktı, şu anda da karşımda işte. 

Bu çirkin ve fevkalade berbat hale getirilmekte büyük özen gösterilmiş dünyada Oluklaraltı’nda bi tur atmak için tam zamanı. Sadece bir Tofaş direksiyonunu kavramak için çok zayıf olan kollarımın yerinde daha farklı oluşumlar var.

Anahtarları üzerinde bir araba hazır halde bekliyor bile. 

Acının tatlı tebessümü yüzüme selam da çaktığına göre hazırım.

Kim bilir; belki siz uyuyorken tehlikeli virajlarda tehlikeli şarkılar dinlerken bir varış noktası seçerim. 

Kim bilir; belki de varırım bile.

"Let's take a ride."

https://www.youtube.com/watch?v=Zdh2hot8rjU

11.05.2020, Denizli

A.